San & Ellu

Na een aantal jaren van een aparte blog (www.mienmasjien.blogspot.com) met begeleidende aparte website die inmiddels is opgeheven, is dit alles in één. Onze website met de naam “De ontdekking van …….”

Ja, van wat eigenlijk? Of van wat niet? Dus tref je hier allerlei berichten aan. Berichten over het leven in het algemeen en reizen met een tandem in het bijzonder.

Categoriën
De sociale ontdekking
Archief

Eigenlijk willen we slapen….

maar het mag nog niet! Het is namelijk bijna half 8 ‘s avonds. En dat is toch echt een beetje te vroeg. Acht uur mag wel dan kunnen we tot morgenochtend half 8 doorslapen wanneer we dat willen.

We zijn namelijk een beetje af. Hoewel je dat beetje eigenlijk wel weg kan laten. We zijn af, punt. We wisten dat we vandaag gingen klimmen maar dat het zo heftig zou zijn…. Nee, dat wisten we niet.

Oja, en vandaag is ook de eerste dag met klimmen. Na 2 weken “in fietsen” waren we wel toe aan de bergen. En dat klopt ook. Conditioneel ging het vandaag goed. Qua kracht in onze benen en mentaal was dit een enorm zware dag. Wie had er verwacht dat we ruim 2000 meter zouden stijgen. OP ONZE EERSTE KLIMDAG!

De eerste berg was al een stevige. Vooral omdat we niet gestaag naar boven gingen maar met heftige steile klimmetjes. Soms wel 14%. Pfff. We wisten gelijk dat het een lange dag zou worden.

Ook de tweede berg was niet mis. Sowieso al veel hoger maar het was te doen. We konden de benen goed laten ronddraaien. Maar naarmate de dag vorderde, werden de stops wel frequenter.

Het hoogste punt zou El Cóndor moeten zijn en dat hadden we voor ogen. Nog 12 kilometer, nog 8, nog 3 en daar was El Cóndor. Op 2205 meter hoogte. Het grote afdalen (12 heerlijke kilometers) kon beginnen.

De top was de top echter niet. We gingen wel een stuk afdalen maar zagen in de verte dat we ook weer omhoog moesten, en steil. We voelden ons allebei genomen. En dit herhaalde zich nog een keer, met nog een steilere klim. Uiteindelijk lag het hoogste punt op 2280 meter.

Onze reservering bij een mountain resort is het beste wat we hebben kunnen doen. Scheel uit onze ogen kijkend en te moe om nog goed Castellano te praten, zijn we tot nu toe als prinsesjes behandeld. En met bijna een fles San Julia Malbec achter de kiezen en een warme maaltijd, speciaal voor ons vroeg geserveerd, zijn we eigenlijk klaar om te slapen.

Maar ja, het is nu 19:44. Het mag nog steeds niet 🙂

Op de top die geen top was

Op de top die geen top was

Waar gaan we heen?

Nu de rustdagen in Córdoba bijna om zijn, komt de planning van onze volgende etappe in het vizier: de route naar Mendoza.

Gewapend met de kaart van Argentinië van Proyecto Mapear in het softwareprogramma MapSource hebben we gepuzzeld en gesleuteld aan een route die haalbaar is.  En uiteindelijk hebben we er één gevonden. Gaat het niet linksom dan gaat het wel rechtsom. Letterlijk!

Ondanks deze mooie gratis kaart voor de gps hebben we er toch ook weer papieren kaarten bij gekocht. Niets lekkerders dan kaart staren bij elke stop en op de gps gaat dat wat moeilijk. Gelukkig heb je hier de ACA, de Argentijnse variant van de ANWB. Twee kaarten rijker kwamen we het kantoor uit.

De afgelopen dagen in Córdoba waren sowieso de dagen van nadenken over de planning met de vraag in ons hoofd is Bariloche haalbaar? En ja, dat is het. Toen kwam het idee om niet helemaal naar Bariloche te fietsen maar tot San Martín de Los Andes. In één keer hadden we daardoor ruimte in de planning. En dat is altijd beter dan het op de dag precies te plannen.

Inmiddels hebben we de meest luxe bus terug naar Buenos Aires geboekt. Op 2 februari komen we er aan. Tot die tijd kunnen we lekker fietsen, en veel. Er gaat vanaf nu – met plezier – gewerkt worden. Hoewel …….. morgen een dag van maar 40 km naar Alta Gracia. Waarom? Omdat het kan!

ACA, de ANWB van Argentinië

ACA, de ANWB van Argentinië

Op een mooi, gezond en gelukkig 2012

In Nederland is het bijna zover. Wij hebben nog bijna 3 1/2 uur te gaan naar 2012. Of we het gaan redden om wakker te blijven? We denken het niet. Het is bijna traditie om juist te gaan slapen en om 12 uur even wakker te worden om elkaar nieuwjaar te wensen.

Dat doen we niet met opzet maar omdat we ook vandaag weer gefietst hebben. En ook om half 6 op zijn gestaan. We trekken het gewoon niet 😉

In ieder geval wensen we iedereen vanuit een heet en zonnig Córdoba een mooi, gezond en gelukkig 2012. Proost!

Proost op 2012 - Córdoba, Argentina

Proost op 2012!

Die mooie Argentijnen, een lofzang

Ben je dol op Máxima? Vooral op hoe ze altijd lacht, hoe open ze is en vriendelijk? Dan weet je hoe het voor ons is om onder de Argentijnen te zijn. Het is elke dag weer een feest want er gaat geen dag voorbij zonder aardige woorden van een aardige Argentijn.

In de afgelopen paar dagen was het Sergio in Rosario die ons zeer behulpzaam was en die ons onze eerste kus gaf (un beso). In San Genaro konden we ‘s ochtends bijna niet weg komen omdat de vrouw van het hotel vol overgave een praatje met ons maakte.

En Carlos Pelligrini was helemaal een feest. Als een lopend vuurtje ging het rond dat er 2 dames op een tandem in het hotel verbleven. Met als toppunt een interview voor de website van Carlos Pellegrini. We werden er voor van ons bed gelicht (8 uur ‘s avonds en voor ons was het al weer bijna bedtijd).

Maar ook vandaag onderweg – Ellu krijgt een lamme hand van het zwaaien – leek het niet op te kunnen. Tijdens een koffiestop zei een vrouw ons dat ze er trots op was dat wij in haar Argentinië aan het fietsen zijn (!) en 20 kilometer verderop werden we in Alicia gevraagd voor een tv-interview. Geweldig! Oja, en de drankjes hoefden we niet te betalen.

Laat ik echter niet vergeten hoe de dag begon. Hoe we om half 7 ‘s ochtends werden aangesproken door de bakker. Even een kletspraatje en ook een foto met de telefoon voor aan de muur. En voor ons – hebben we nog een minuutje – voor de feestdagen een heerlijke kerststol voor onderweg.

Kerststol uit Carlos Pellegrini, Argentinië

Kerststol uit Carlos Pellegrini, Argentinië (muy rico)

 

Hondjes

Voor 1 hondje thuis krijgen we vele, vele honden terug. Ik kan me niet herinneren dat er zoveel honden zijn in Argentinië. Er waren er al veel, dat weet ik nog, omdat toen opviel hoe goed deze honden er uitzien. Hoe goed verzorgd ze zijn.

Als je afgaat op de schijnbare maar ook letterlijke vermenigvuldiging van de hondjes is er blijkbaar geen sterilisatieprogramma. Hoe dat dan moet gaan wanneer we al weer een paar jaar verder zijn …..

Ondertussen lijkt het goed te gaan. De honden zijn over het algemeen genomen heel vriendelijk (er ligt er nu één gezellig bij ons achter onze stoelen). Maar heel af en toe springt er één op hard blaffend, met de hondenwens om ons eens lekker achter na te zitten. Maar inmiddels zijn we zelfverzekerde hondeneigenaren en met stemverheffing zetten we ze op hun plaats. Soms lijken ze daarover verbaasd te kijken.

De meeste honden zien er ook heel erg goed uit. En ze hebben ook hun vaste plekken. Het zijn straathonden die deels tot huisdier zijn gemaakt. Een kartonnen doos en wat brokjes liggen in de buurt. Regelmatig zien we dat ze even fijn achter hun oren worden gekriebeld. Echt, de honden hebben het in Argentinië zo slecht nog niet. Kijk maar:

Hond op stoel - San Pedro Argentina

Hond op stoel