De ontdekking van ……

Soms zit het mee; soms zit het tegen. Dan is het niet zó’n dag (als die van ons record), maar 1 van die andere dagen waar niets is zoals je wilt dat het is maar alles anders loopt dan gehoopt. De post die we hier naar toe hebben op laten sturen, is niet op het hoofdpostkantoor af te halen; we moeten helemaal naar een postkantoor bij het vliegveld. Een behoorlijke onderneming. Wanneer we het de volgende dag op gaan halen, blijkt nog niet alles te zijn aangekomen. Het wordt doorgestuurd naar een plaatsje waar we pas over 3 weken zijn! Het hotel in de downtown area (het ‘centrum’) heeft geen airco dus het is benauwd in de kamer én de springveren van het bed drukken tegen onze ribben aan. Dat slaapt niet echt lekker. Er is geen Starbucks in het centrum. Het alternatief kunnen we in eerste instantie niet vinden. We lopen een tijd verdwaasd rond. Dat loopt niet zo fijn. De bibliotheek wordt verbouwd dus gratis internetten is er niet bij. Gebruik van de computer elders is 6 dollar voor een uur en het ding is aan alle kanten beveiligd. Bloggen lukt daardoor niet en foto’s uploaden kan alleen maar via het web, 5 foto’s per keer. Daarbij komt ook nog eens dat ik ongesteld moet worden. Tja! Gelukkig hebben we het alternatief voor Starbucks gevonden. Daar zitten we nu onze verdriet te verdrinken met de allergrootste caramel vanilla cold coffee frappe. Het leven is zwaar!

p.s. Helaas hebben we nu ‘echte’ tegenslag: Ellu is ziek. Waarschijnlijk iets verkeerds gegeten in een verschrikkelijk fast food tent met de naam Hooters. Ze heeft een lichte verhoging, maar heeft gelukkig vanochtend vroeg nog maar 1 keer overgegeven.

Het was zo’n dag dat alles lukte. Een dag met een flitsende start van 55 ongemerkt voorbijgegane kilometers. Zo’n dag waarbij het klimwerk dat ons nog restte geleidelijk ging en 100 kilometer tegenwind ons niet deerde. Een dag van ritmisch ronddraaiende benen, die ondersteund door 37 nummers van allerhande zingende dames, opgezweept door de melancholische klanken van Mercedes Sosa en tenslotte voortgestuwd- toen de lijven wat begonnen tegen te sputteren – op de swingende muziek van Anastacia het oude record uit Alice Springs verbraken. Die toen verder gingen, en verder, en verder. Totdat zij bij 186,91 kilometer op de plaats van bestemming waren.

Gisteren was de grote dag. De dag dat we de pas over zijn gegaan in de Fort Davis mountains. Een pas van 2200 meter. Niet alleen moesten we de pas over; het was ook nog eens een lange dag, namelijk 1 van bijna 140 kilometer. Dus mentaal hadden we ons voorbereid. Ook waren we de dag ervoor 9 kilometer doorgefietst, zodat we die in ieder geval al vast gehad zouden hebben. Vol goede moed startten we de klim. Twee dingen vielen vies tegen, namelijk dat de tegenwind er meteen al bij de start was en dat de stijging niet geleidelijk was, maar met hele steile horten en weer iets dalende stoten. Mentaal was het zwaar want het voelde als een dubbele handicap. Vol in gevecht fietsten we de eerste kilometers. Dat het zo niet zou gaan lukken, wisten we maar al te goed. Gelukkig was daar een eerste rest area. Daar evalueerden we de klim tot nu toe. Wat ik zei, was dat ik Mien zo zwaar vond voelen. Zwaarder dan de dagen ervoor. En toen ineens was daar het relativerende moment. Hard lachend bedachten we dat we sinds Del Rio steeds op Mien hebben meegesjouwd: wortels, aardappels, uien, courgette en ongeveer anderhalve kilo fruit. Met deze wetenschap voelden we ons een stuk lichter.

Onze route brengt ons voor een groot deel vlak langs de grens met Mexico. Het valt ons al snel op dat er langs de weg een gravelpad loopt, waar zoals later blijkt, de border patrol (grenspolitie) met auto’s patroullieert. We zien ook regelmatig dat achter hun auto een lading tractorbanden bungelt. Bij een immigratie checkpoint, waarbij ik toch echt ineens dacht dat we een verkeerde afslag hadden genomen en Mexico in zouden rijden, vertelde de stoere border patrol meneer dat die banden ervoor zijn om de gravel tot poeder te maken. Op die wijze kunnen ze aan de voetstappen zien waar een illegale Mexicaan het hek over is geklommen om de USA verder in te lopen. Het lijkt ons een zinloze excercitie, maar een sheriff vertelt ons dat ze variërend van 100 tot 1000 illegalen per maand oppakken. Hoe? Ik zou zeggen op een manier die past bij wat je je kunt voorstellen over het Wilde Westen ten tijden van Old Shatterhand en Winnetou. Door te kijken hoe oud de voetstappen zijn en door ze te voet op te sporen wanneer de sporen nog vers zijn.

Ondertussen gaat ook hier de discussie over illegale immigranten door. Een discussie die, net als in Nederland, feiten ( legaliseren van goedkope arbeidskrachten draagt bij aan een gezonde economie) en sentimenten (ze pikken onze banen in of ze gaan meteen naar de sociale dienst) kent. Dan zie ik het dorre, ruige, heuvelachige en schaduwloze landschap voor me, waardoor mensen die nauwelijks iets hebben, uren en soms wel dagen lopen met soms maar een litertje water. Sommigen nemen nu ook drugs met zich mee om te betalen voor hun overtocht.. Sommigen stikken in containers wanneer degene die er groot geld voor krijgt ze achterlaat omdat er border patrol in de buurt is. Wat hebben wij het dan goed!

Aan de rechterkant staat onder het kopje ‘Onze foto’s’ een nieuwe link naar nieuwe foto’s. Dit keer van de route die we hebben gefietst van Navasota naar Del Rio.