Er zijn geen woorden voor
Eergisteren reden we richting Phoenix. Op onze kaart konden we zien dat we nog flink af zouden dalen. Hoe flink is altijd lastig in te schatten, omdat het hoogteprofiel op onze kaart alleen een indicatie van de te verwachten stijging/daling geeft. Eenmaal aan het begin van de afdaling stond een heuse rit in een achtbaan te wachten. Wat een geweldige rit! We zoefden door een prachtige rode canyon. De combinatie van onze snelheid, het landschap en de hoe wij daar reden was adembenemend, spectaculair, geweldig, fantastisch, onvoorstelbaar. En dan doe ik nog te kort aan hoe het op dat moment daadwerkelijk was! Het was zo mooi dat ik er de woorden niet meer voor kan vinden, want we hebben al zo ontzettend veel moois gezien.
Met de schrik en een virus in Safford
Het stuk van El Paso naar Tempe schiet niet op. Met reden want op dit moment zijn we al weer 2 dagen in Safford omdat ik last heb van een virus. Hetzelfde virus (het bleek toch geen voedselvergiftiging te zijn) dat Ellu in bed hield in El Paso en dat ook mij trof op de avond voordat we naar Las Cruces fietsten. Natuurlijk was het stom om naar Las Cruces te fietsen terwijl we allebei nog niet helemaal hersteld waren. Maar nadat we daar nog uitgebreid in bed hadden gelegen, leek het allemaal weer goed te gaan. Ja, ik klaagde nog wel over last van mijn maag en buik, maar ik kon gewoon fietsen en vooral: ik kon gewoon eten. Op weg naar Safford ging het helaas mis. We hadden een uitgebreide stop gehad in Three Ways met koffie, fris en een grote koek ter voorbereiding van de laatste pittige klim van die dag. Ellu voelde zich goed; ik voelde me goed. Ik zei zelfs nog tegen Ellu dat het er op leek alsof mijn buikklachten over waren. Vol energie gingen we de klim aan. Het was heet want we waren die dag ook al zo’n 600 meter gedaald. Om die reden besloten we de klim rustig aan te doen, dus vlak voor de top (dat bleek later), stapten we kort van Mien af. Zonder directe aanleiding werd ik naar. Heel naar. Mijn maag draaide zich om en om. Ik dacht dat ik moest overgeven en wilde van de fiets afstappen. Vanaf dat moment weet ik niets meer. Wel hoorde ik op een zeker moment op grote afstand en heel zacht Ellu roepen: ‘San, San, San, San’. Ik was flauwgevallen en lag naast de fiets met 1 been nog min of meer over de stang, op de grond. Ellu heeft me met de paraplu boven mijn hoofd tegen de zon op de grond geplant. Zij heeft, met moeite notabene, een pickup kunnen aanhouden, die ons verder naar Safford heeft gebracht. Vooral voor Ellu was dit enorm schrikken. Zelf heb ik er weinig van meegemaakt. In Safford zijn we meteen naar het ziekenhuis gegaan. Na een batterij van onderzoeken kan ik in ieder geval zeggen dat er niets ernstigs aan de hand is, dat we niet uitgedroogd waren maar dat dat ellendige El Paso-virus me nog steeds te pakken had. We blijven in Safford totdat ik GEEN last meer heb van mijn buik! Dit willen we niet een tweede keer meemaken!
Op en top op de top
Na een extra dag in de Black Range Lodge zijn we weer helemaal terug. We hebben de Emory pas (2740 meter) genomen zonder problemen. Geen hersenspinsels over hoe zwaar het wel niet is, maar met hernieuwde energie genietend van het prachtige berglandschap. Hernieuwde energie verkregen uit de fontein van de eeuwige jeugd. Een fontein met als bron Betty, een vrouw van bijna 82, vol met humor, zeer intelligent maar vooral met tomeloze energie. Op onze tweede dag in de lodge zijn we namelijk met Betty op pad geweest naar de Gila Cliff Dwellings. Deze tour zou op de fiets 4 dagen extra hebben gekost en dat was voor ons de reden om het te laten schieten. Maar het aanbod van de eigenaren om met hun auto er naar toe te gaan, konden we niet laten schieten. Dat Betty mee ging, was een extra bonus. We hebben een geweldige dag gehad en Betty hebben we voor altijd in onze harten gesloten.
Van een dip naar de Black Range Lodge
De laatste paar dagen zaten Ellu en ik in een dip! Toen Ellu eenmaal klaar was met overgeven, begon ik ook nog eens een keer. Maar omdat we het helemaal gehad hadden met El Paso (dat ligt helemaal aan ons en niet aan El Paso), zijn we toch op de fiets richting Las Cruces gestapt. Geen goed idee want beiden waren we toch nog niet helemaal hersteld. In Las Cruces konden wij gelukkig nog net een kamer vinden. Het was dit weekend extra druk vanwege afstudeerfeestjes, een baseballgame en moedersdag. Voor twee keer de prijs hebben we de resterende uurtjes met daglicht weggeslapen. Gisteren ging het lichamelijk beter maar terwijl we in een cabin zaten met prachtig uitzicht op de Caballo mountains kwam het ongenoegen eruit. We zaten duidelijk in een enorme dip. Met tranen maar wel met troostende armen om elkaar heen zijn we in slaap gevallen. En met de belofte aan elkaar om vooral te proberen de leuke, positieve dingen weer te zien. Vandaag is dat in ieder geval gelukt. De natuur was weer wonderbaarlijk prachtig, het fietsen ging goed, we hebben een heerlijk ontbijtje genoten in een historisch dorp en na 45 kilometer zijn we gestopt bij Black Range Lodge. Het beste wat ons kan overkomen om uit deze dip te geraken. Een prachtig mooi huis met een goede sfeer, dat wordt gerund door enorm vriendelijke mensen. We zijn vandaag de enige gasten en omdat het moedersdag is, eten we vanavond mee met het diner voor de (schoon)moeder van Catherine en Pete. Morgen gaan we verder met onze klim naar de Emory pass (2800 meter). Zeker weten met hernieuwde positieve energie. Dat kan niet anders want ze hebben het hier in overvloed!
Nieuwe foto's
Alweer nieuwe foto’s. Nu van het stuk van Del Rio naar El Paso. Nog steeds in Texas. Maar niet meer voor lang. Morgen (alles Ellu beter is) fietsen we New Mexico binnen.