De ontdekking van ……

Het is dinsdag 15 augustus 12:36 pm in Vancouver, BC. Zodra ik vanochtend wakker werd, ben ik naar de computer gesneld. We hoopten namelijk op twee berichtjes: één van Jits, mijn beste vriendin, over haar plannen om wel/niet ons op te komen zoeken en één van een bureau in Buenos Aires over een mogelijk appartementje dat we daar voor een dikke twee weken willen huren.

Van beiden stond er een meeltje te wachten. Van beiden met goed nieuws. Jits heeft besloten om ons in Buenos Aires te vergezellen naar Spaanse les, rokerige cafeetjes met tango, naar restaurantjes met rode wijn en meer van dat soort zwoele Zuid-Amerikaanse aangelegenheden (nu alleen het ticket nog!). Ook van Gaston van het bureau kregen we goed nieuws: het appartement is van ons voor de geplande periode. Buenos Aires is geregeld!

Klaar zijn we ook voor onze laatste dagen in Vancouver. We worden verwend want ook hier zullen we veel tijd doorbrengen met John, een goede vriend. Samen met John gaan we Vancouver en Vancouver Island onveilig maken. En we brengen een aantal nachten in dezelfde Bed & Breakfast door. Knus!

Vandaag gaan we nog even de stad in om goede koffie te drinken. Meer hoeven we niet. Alles is geregeld en alles loopt goed. We zijn klaar voor 10 dagen stilte in het Vipassana meditatie centrum!

Onze autotrip naar de Canadese Rockie Mountains is alweer voorbij. Het is me het weekje wel geweest. Zeer trots ben ik op mezelf dat ik ondanks mijn berenangst toch twee keer gekampeerd heb. De kans dat er op deze campings beren zouden zijn, was weliswaar heel klein maar dat maakte van te voren de angst er niet minder om. Ook hebben we gewapend met berenbel, gezang en geklap een aantal wandelingen gedaan. Gedurende de week werden ze steeds ietsjes minder kort. Was ik een jaar daar gebleven dan had ik zeker een hike van een vette kilometer durven maken 😉

We hebben minder genoten van de enorme prijzen die gevraagd (kunnen) worden voor motelletjes van niks. Ook vonden we het lastig om accomodatie te vinden. In het hoogseizoen is vooral in de Rockies bijna alles van te voren volgeboekt. Ons dilemma was met name of we alles zouden vastleggen of dat we het risico zouden nemen op ‘No Vacancy’. Zo zouden we ruimte houden om te doen wat we op dat moment zouden willen doen. We hebben voor een mix gekozen en dat is gelukkig naar tevredenheid uitgewerkt.

Onze favorieten plaatsen op de route waren Hope en Jasper. Hope omdat het een heel klein en rustig dorp is dat prachtig tussen de bergen ligt. Ook was het onze eerste kennismaking met al de natuurpracht die nog komen ging. Jasper is favoriet omdat het gelijk staat aan onze topdag van deze week. Alles, werkelijk alles, zat ons mee op weg naar en tijdens ons verblijf in Jasper. En Jasper ligt prachtig omgeven door Rocky Mountains. In Jasper zelf hebben we met mazzel een betaalbare B&B; gevonden die rustig was en knus. Onze geplande vrije dag aldaar was het regenachtig en bewolkt. Ons maakte het niet uit, want de koffie smaakte net zo lekker, ons middagdutje kwam er niet mee door de war en bij fitnessen werden we alleen maar nat door het zweten.

Wat grote indruk heeft gemaakt op weg naar Jasper is de route over de Icefields Parkway, de snelweg die van Lake Louisa naar Jasper loopt. De ganse route (zegge 230 kilometer) reden we langs ontelbare gletsjers en meren. Bij één kon je zelfs naar de voet van de gletsjer lopen. We hadden die dag ook prachtig weer! Immers: één dag later op deze weg en ………..

Maar het aller-, allermooiste waren de wilde dieren. Op onze safari’s (met de eigen auto in een slakkengang bij zonsopgang en zonsondergang over rustige weggetjes rijden, gewapend met verrekijker en fototoestel) hebben we elanden, rendieren, een wolf én een heel schattig lief berenjong gezien. Om op te vreten!

Grappig hoe zoiets kan werken. Een paar dagen geleden kregen we een meeltje van iemand van het NRC. Of ze de foto mocht gebruiken die ze op Flickr.com heeft gezien. Het zou gaan om de rubriek ‘Inpakken’. Hoe ze bij ons terecht is gekomen? Uit luiheid zijn alle fotosets op Flickr toegankelijk voor wie het maar wil zien. Daarnaast geef ik alle foto’s een titel mee om het voor de kijkers iets interessanter te maken. Eén van die foto’s heeft als titel ……….inderdaad: Inpakken. 1 + 1 = 2 en zie hier Mien in het NRC. Voor de mensen die het NRC niet hebben, zie de foto. Even op de foto klikken en hij wordt vergroot weergegeven in een nieuw scherm

Onze Bed and Breakfast is in Burnaby, een eindje van downtown Vancouver af. Elke dag nemen we bus 135 naar het centrum. Bus 135 rijdt Hastings street af die in de buurt van het centrum over gaat in East Hastings street. Daar wordt de straat viezer, de huizen meer vervallen en de hotels die er zijn, zien er verschrikkelijk smerig uit. Er liggen mensen in portieken en het merendeel van de mensen dat er rondloopt, ziet er uit als junks of als zwervers. Het is een grauwe deprimerende buurt. Vooral het stuk waar alle pandjeshuizen zijn. Elke keer wanneer de bus er langs rijdt, staan er gehavende slecht uitziende mensen, rijen dik, met winkelwagentjes vol met zooi te wachten. Waarop, vraag ik me af. Aan de ene kant is Vancouver een aangename stad om in te vertoeven; maar aan de andere kant……………!

Nieuwsgierig naar de foto’s van ons laatste deel in the States. Kijk snel op Flickr naar de set Van Astoria naar Vancouver