De ontdekking van ……

We staan vanochtend niet al te vroeg op, want we hebben een ‘korte’ dag met maar één klimmetje naar Milford. In Cedar City drinken we zelfs nog op ons dooie gemak een latte. Daar kijk ik ook even in de krant. Om specifiek te zijn: ik kijk in de sport sectie om te kijken hoe het met de WK staat. Er staat niet veel over in, maar wat er wel in staat, is dat Nederland vandaag om 12 uur tegen Ivoorkust speelt. Een snelle rekensom levert de plaatselijke tijd op, namelijk 10 uur ‘s ochtends. Maar het is pas 7 uur en in Cedar City blijven tot na de wedstrijd is voor ons geen optie: we willen fietsen terwijl het nog lekker koel is. Maar tijdens het fietsen ben ik er toch mee bezig. We rekenen uit dat het moet lukken om om 11 uur in Minersville te zijn en om daar dan de tweede helft te gaan zien. In Minersville is immers een restaurant en een benzinestation. Tot nu toe zijn dit soort etablissementen in de USA nooit tv-loos. In blijde verwachting fietsen we aan één stuk door. We rusten nauwelijks. Minersville lijkt dichtbij maar de wind steekt ook de kop op. Dat vertraagt enorm en daar gaat onze snelle afdaling. We moeten gewoon hard werken om vooruit te komen. Ondertussen vordert de tijd. Maar dan is daar Minersville. Ik hou het bijna niet meer. Het restaurant is nog gesloten. Bummer! De bieb ook. Jammer! De Texaco heeft helaas geen tv, maar door de ramen heen kunnen we zien dat er wel een tv is bij de Chevron. We haasten ons naar binnen. Van spanning struikel ik over mijn woorden, maar het lukt me om duidelijk te maken wat ik wil. De vrouw achter de balie zegt emotieloos dat de tv te lang nodig heeft om op te warmen en dat ze toch alleen maar lokale zenders hebben. De teleurstelling is groot. Hoe kan het nou dat we in een plaatsje zijn waar we nergens tv kunnen kijken? Nog even, maar met weinig hoop, probeer ik het bij het postkantoor. Maar wat kan ik verwachten? Logisch toch dat ze daar geen tv hebben. De vrouw van het postkantoor geeft ons wel een zelfgebakken broodje mee. Dat maakt iets goed. Op de fiets naar onze plaats van bestemming zien we het kwart over 11, half 12 en kwart voor 12 worden. De wedstrijd is gespeeld. In Milford aangekomen, gaan we toch maar in een motel MET kabel. Het eerste wat ik doe, is ESPN aanzetten. En ja hoor, daar is de bevrijdende uitslag. We zijn door naar de laatste 16. Hup Holland Hup!

Veel foto’s met z’n 2-en hebben we niet. En ook wij willen graag vereeuwigd worden op de mooie plekken in de wereld. Eén zo’n mooie plek is Monument Valley. Je weet wel, de vallei in the States met al die prachtige rotsformaties in de woestijn. Dus vragen we een andere toerist om een foto te nemen. Hij is zelfs net nog zelf door een andere toerist op de foto gezet. Wij willen het ook op precies dezelfde plek. Hij neemt heel graag een foto van ons, zegt hij. En dat is heel lief! Maar helaas vergeet hij één klein dingetje, namelijk dat we graag MET de monuments van Monument Valley op de foto hadden gestaan!

Er zijn weer nieuwe foto’s! Bij de set van El Paso naar Tempe heb ik nog een paar foto’s toegevoegd. Een aparte set is er ook voor de Grand Canyon. Ook de foto’s van de route van Tempe naar Cedar City staan online. Het blijkt een productief dagje te zijn, hier in de bieb in Cedar City, want ook de foto’s van onze 4-daagse autotrip staan op het net. Klik op de links rechts in het menu bij Onze foto’s en je komt er vanzelf!

Las Vegas is zoals het is in films en van tv series. Het is over de top, kitsch, rumoerig en vreemd. Over de top vanwege alle megalomane hotels. Ceasar Palace is zo immens dat we er zeker een kilometer lang in verdwalen. Het is kitsch door alle neonverlichting en levensgrote replica’s van gebouwen zoals de Eiffeltoren, de Empire State Building en het Colloseum. Het verkeer dat in file over de Strip met casino’s gaat en alle mensen die af en aan wandelen, maakt het rumoerig. Om ons heen is getoeter van auto’s en het geroezemoes van mensen. En Las Vegas is vreemd omdat het in feite één groot Holland Casino is. Maar wat ik het vreemdst vindt, is dat Las Vegas de weilanden betekent. Hoezo weilanden? Ik heb ze niet gezien. Maar na een avondje rondlopen, snap ik de naam. Want aan alle Hot Babes te zien, die op reclamezuilen en via magazines worden aangeprijsd, is er een levendige koehandel gaande!

Al weken, is het bloedheet. Soms zo heet dat we van ellende geen stap meer willen en kunnen verzetten. De heetste dag, die we tot nu toe hebben gehad, was in Marble Canyon. Rond het middaguur was het er al 40 graden celcius. Op het warmst van de dag, zo hoorden we later, was het maar liefst 44 graden! Dat we ons op zo’n 1100 meter hoogte bevonden, hebben we niet gemerkt. Geen verfrissende avond en nacht maar om 5 uur ‘s ochtends op Mien stappen met een graadje of 28! Op het hoogtepunt van de hitte, toen ik me geen enkele raad meer met mezelf wist, wenste ik met heel mijn hart voor ander weer. Nou, dat hebben we gekregen ook. Het begon met een bewolkte dag, die steeds koeler (heerlijk!) werd naarmate we steeds hoger klommen. Er vielen zelfs zo af en toe enkele dikke regendruppels. Op 2400 meter hoogte aangekomen, gingen bij beiden ook de windstoppers aan. Na de afdaling, op de plaats van bestemming, konden we zelfs buiten voor het motel koken en eten. De airco hoefde niet aan! We konden ons geluk niet op. Helaas lijkt het erop dat ik iets te hard gewenst heb, want de volgende dag zagen we steeds pikzwarte wolken voor ons hangen. Bij de eerste donder was er nog niet veel aan de hand. Maar bij de volgende donder zijn we uit voorzorg laag in de berm gaan zitten met Mien op afstand. Als de bliksem ook in de buurt zou zijn, dan zou Mien de dupe worden en niet wij. Gelukkig was er nog geen bliksem te zien, maar regendruppels waren er wel. Aangezien ik als de dood ben voor onweer, stapten we snel op de fiets zonder de regenkleding aan te trekken, die al maanden werkeloos in onze tassen zit. Toen barstte het los. In bakken kwam het naar beneden. Regen en …….hagel! Na een kleine 5 kilometer was daar gelukkig een restaurant en vakantiehuisjes. Volledig verkleumd, keken we met een burgertje voor onze neus naar de donkere wolken. Het regende nog steeds. Ook het onweer zat nog in de lucht. Wachten op beter weer of niet? Rillend van de kou besloten we te blijven. In een vakantiehuisje dat iets boven ons budget ligt. Voor de gein zeiden we tegen elkaar: ‘Voor die prijs mag er best wel een jacuzzi inzitten…’